Kazimierskie impresje — Wojciech Karpiński — spotkanie

Wojciech Karpiński — Urodził się w Białymstoku, gdzie przeważnie mieszka, z wykształcenia prawnik i administratywista. Po ukończeniu studiów pracował jako asystent w Zakładzie Prawa Karnego Filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Później wyjechał do Chicago. Tam spędził ponad dwa lata. Po powrocie do kraju zajmował się teorią i praktyką obrotu nieruchomościami. Autor książek oraz artykułów poświęconych problematyce prawnej, prozaik i poeta.

W obszarze literatury zadebiutował książką poetycką „Drugi brzeg”. O jego drugim tomiku „Lubię gdy ramiona drzew zasypiają” Vadim Brodski, światowej sławy skrzypek, napisał: „Między strofami poezji Wojciecha Karpińskiego słychać piękną, subtelną muzykę”, a Iwona Menzel (autorka m.in. „Szeptuchy”) zauważyła w twórczości poety „malowanie obrazów rzeczywistości pełnej małych cudów: cudem jest rosa, rzęsy dziewczyny w metrze, deszczowy dzień i białe skrzydła motyla”. W 2018 roku ukazał się jego tomik „Za progiem wyobraźni”. Grzegorz Kowalski umieścił wiersze Karpińskiego w nurcie liryki refleksyjnej. Także w 2018 ukazała jego proza „W ogrodach snów”. Jakub Sosnowski napisał o tej książce, że „to opowieść o dorastaniu i poznawaniu świata. Twórca korzysta ze swojego zmysłu poetyckiego w niemal wszystkich fragmentach opisujących przyrodę. Pozwala mu to budować fascynujące obrazy w umyśle czytelnika, a także kreować własną wizję świata”.

Książka „W ogrodach snów” została zaprezentowana w 2019 roku na antenie Polskiego Radia w interpretacji Ryszarda Dolińskiego. Radiowej wersji doczekało się również opowiadanie „Julia” ze zbioru „Odnaleźć się lub zgubić”, wydanego w 2020 roku. Beata Biały („Twój Styl”) napisała, że to książka o wrażliwości. W 2025 roku autor wydał zbiór opowiadań „Znajomy z winnicy”. Zawarte w nim opowiadania czyta się tak, jakby przysłuchiwało cudzym wspomnieniom — spokojnym, trochę rozproszonym, ale podszytym emocją, która nie zawsze daje się od razu nazwać. Czasem fabuły są zwyczajne: ktoś podróżuje, wspomina, obserwuje świat przez okno. Tadeusz Cioch napisał w recenzji: „Przy całej tej różnorodności wszystkie utwory łączy jednak rodzaj zadumy i stoickiego spokoju. To proza do kontemplacji i niespiesznego rozsmakowywania się w niej. Czytana w pośpiechu może nie zapewnić tej satysfakcji, co przy absolutnie poświęconej jej uwadze. W zamian oferuje pełen wachlarz emocji, które możemy na nowo w sobie odkryć, tym razem w kontrolowanych warunkach, w wygodnym fotelu, z książką na kolanach”.

W 2026 roku ukazała się jego najnowsza książka „Chata na życie”. Publikacja zawiera trzynaście utworów o tematyce obyczajowej. Akcja dwóch opowiadań jest umiejscowiona w Kazimierzu Dolnym, w którym autor uwielbia przebywać, zwłaszcza podczas corocznego festiwalu filmowego. Jak pisze Wacław Holewiński: „Mieszają się w tym tomie style, realizm, a zaraz potem nierzeczywistość, zwykłe ludzkie losy, odruchy, śmiech, ale przecież przetkana czasem tragedią, jak w życiu”.

Autor ma na swoim koncie publikacje wierszy i utworów prozatorskich w „Angorze”, „Epei”, „Kurierze Porannym”, miesięczniku „AKANT”, liczne spotkania autorskie i wywiady. W konkursie literackim „Srebro nie złoto” za opowiadanie „Mongolskie igły” autor otrzymał w 2024 roku II nagrodę, a w 2025 roku jego opowiadanie „Cygaro” zostało wyróżnione. Autor lubi mówić o sobie, że z czasów dostępnych najbardziej interesuje go przyszły.